جمعیت کویر سبز ـ کاشان
بکوشیم قلب سبز زمین از تپیدن نایستد 
قالب وبلاگ
لینک های مفید

این وبلاگ یک وبلاگ شخصی می باشد.

نام آن تنها یک تشابه اسمی بوده و هیچ وابستگی به جمعیت کویر سبز کاشان ندارد.

البته با توجه به ارادتی که به سمن نامبرده دارم جهت اطلاعات بیشتر به سایتشون مراجعه نمایید.

[ دوشنبه شانزدهم تیر 1393 ] [ 11:0 ] [ مدیر سایت ]

افطاری سنتی جمعیت کویر سبز برگزار شد!

این سنت از یکی از جشن های کاغذ شروع شد. اون سال به خاطر خستگی بیش از حد اعضای فعال در جشن کاغذ، یه افطاری با هزینه ی کویر سبز به اعضای فعال و خانواده هاشون داده شد.

همچنین یه مراسم افطاری هم خود اعضا همراه با پاکسازی مسیر قتلگاه تا آستان مقدس امامزاده سلطانعلی بن محمد باقر (ع) هم برگزار شد.

تو سالهای بعد چون کویر سبز بودجه ی خاصی نداشت و از اونجایی که اعضا دوست داشتن این مراسم برپا باشه، قبول کردن که هر کس خودش افطاریش رو بیاره و سر سفره همه دور هم بشینن و افطار کنن. خداییش هم خیلی با مزه بود.

اما حضور در این نوع افطاری برای بعضی ها سخت بود. پس با خرد جمعی اعضا راضی شدن تا همه هزینه ی اون افطاری رو پرداخت کنن تا همه غذایی شبیه به هم داشته باشن. و چند سالی هم بدین منوال سپری شد. و باز هم همه ی اعضای قدیمی و جدید تو این مراسم هم دعوت می شدن و هم هر کسی دوست داشت خودش و خونوادش تو این مراسم شرکت می کرد.

به هر حال حضور اعضای قدیمی و اونهایی که به هر دلیلی دیگه نمی تونستن به جمعیت بیان تو این مراسم باعث شور و شعف می شد.

در سال گذشته یه بنده خدایی قبول کرد که کل هزینه ی مراسم افطاری رو پرداخت کنه، که این هم نوع جدیدی از افطاری دادن بود.

ولی از طرف برگزار کنندگان چندتا شرط داشت. از جمله اینکه دیگه اعضای قدیمی شرکت نکنن، نه اینکه هزینه ی بانی زیاد میشه! نه! موضوع این بود که محیط برگزاری مراسم کوچیکه!

شرط بعدی این بود که فقط اعضای فعال جدید تو این مراسم شرکت کنن. چرا که اعضای قدیمی غیر فعال چه حقی دارن تا از این مراسم افطاری رایگان استفاده کنن. مگه اونها چکارن؟!

شرط بعدی هم این بود که یه سری از اعضای قدیمی خاص (البته غیر جمعیتی) تو این مراسم شرکت کنن. مجری مراسم می گفت که بانی خودش خواسته که حتمن این مهمونای خاص باشن.

به هر حال این افطاری که در سالیان دور با حضور اعضای قدیمی و جدید به خاطر انسجام خانواده ی جمعیت کویر سبز و آشنایی بیشتر اعضا و خونوادهاشون برگزار می شد، امسال فقط با حضور اعضای جدید و به اصطلاح "فقط فعال" به علاوه ی جمعی از افراد خاص برگزار شد!

یاد اون روزها بخیر...

[ پنجشنبه نهم مرداد 1393 ] [ 9:25 ] [ مدیر سایت ]

نه آداب میزبانی بلد هستیم نه شیوه میهمانی

 

محمد خاکی ـ هر چه فکر می کنم که در کجای آداب و رسوم و فرهنگ کاشانی ها بی احترامی به میهمان آمده باشد، ذهنم به جایی خطور نمی کند. تا بوده همه اش میهمان نوازی و مردمداری بوده است! حال چگونه است که این میهمان نوازی چند سالی است در ایام و مناسبت های ملی و مذهبی به صورت ناقص انجام می شود، جای بسی تعجب است!

اینکه در کاشان از قدیم الایام در مجالس سنتی مدیحه سرایی، چه در عزا و میلادها و چه در ایام ملی همیشه توزیع شربت و چای و شیرینی و غذا و آش نیز برقرار بوده شکی نیست، اما با ورود ظروف یکبار مصرف به چرخه پذیرایی، اینکه چرا فرهنگ استفاده صحیح از آن رواج نیافته، جای سوال است؟! درست است که کاشان، شهر دارالمؤمنین لقب گرفته و مردم ارادت خاصی به ائمه اطهار (علیها سلام) دارند ولی متأسفانه در چند سال اخیر در ایام و جشن های ملی و مذهبی و سرآمد آنها در اعیاد شعبانیه، در پایان شب ها شاهد انبوه ظروف یکبار مصرف در خیابان های سطح شهر هستیم. این در حالی است که تقریباً هر سال و به اشکال مختلف مطالبی مبنی بر آلودگی و چهره کثیف شهر به خاطر نوع برگزاری جشن ها، نوشته و عنوان می شود. اینکه چرا گوش شنوایی در شهر مذهبی دارالمؤمنین کاشان برای این معضل وجود ندارد هم، جای سوال است؟!

آخر در کجای آداب و فرهنگ خانوادگی ما، رسم بر این است که میزبان شربت تعارف کند و دیگر منتظر نماند تا لیوانش خالی را جمع کند؟! به نظر شما، چه حالتی به شما رخ می دهد اگر میهمانتان لیوانش را زیر فرش بگذارد یا آنرا درون حیاط منزلتان پرت کند؟! اگر میهمانتان ظرف آش خود را بعد از خوردن، پشت مبل یا روی یخچال بگذارد چطور؟! یا آنکه صدای خانم همسایه بزند و بگوید: بیایید سفرة میزبان را جمع کنید و ظرفهایش را بشویید؟! خنده دار است نه؟! اما مصادیق همین اوضاع را می توانید در اعیاد شعبانیه و جشن ها و سرورها در سطح شهر ببینید!

هم میزبان و هم میهمان با رفتاری نادرست، باعث آلودگی شهر می شوند. میزبانی که به خاطر ارزان بودن ظروف یکبار مصرف، به جمع آوری آنها اهمیت نمی دهد و حتی زحمت گذاشتن یک نایلون و ظرف مخصوص جمع آوری ظروف را به خود نمی دهد و بدتر آنکه شهروندی که پذیرایی هم می شود در اقدامی خودخواهانه و با بی ادبی کامل، لیوان شربت و کاسه آشی را که میل نموده نه همانجایی که میل نموده بلکه تا چند صد متر دورتر در کوچه و خیابان، درون جوی ها و گاهاً لابلای درختان رها می کند. حال آنکه با این عمل هر دو طرف میزبان و میهمان، شرعاً و قانوناً خود را مدیون دیگر شهروندان می نمایند.

به لحاظ قانونی اینکه، اکثر افرادی که شربت می خورند سواره هستند و ریختن زباله از وسیله نقلیه در سطح معابر، شامل مجازات و جریمه نقدی به مبلغ 30 هزار تومان می باشد، نه اینکه پلیس از خیر درآمد آن در این ایام صرفنظر کند، بلکه به علت ازدحام بیش از حد، و از آنجاکه به نظر می رسد از توانش خارج باشد بنابراین از جریمه کردن انصراف می دهد. اما به هر حال خلاف، خلاف است چه پلیس باشد، چه نباشد.

اما وجة شرعی آن! آیا می دانید ظروف یکبار مصرف رها شده در سطح معابر بعد از جشن ها چه سرنوشتی پیدا می کنند؟ از اواخر همان شب تا اوایل صبح روز بعد پاکبانان زحتمکش شهرداری، با مشقت فراوان اقدام به جمع آوری و نظافت شهر می کنند و اینجاست که فرد توزیع کنندة شربت و آش در مرحله اول خود را مدیون این قشر زحمتکش می کند، چرا که ایشان مجبورند خواب شب را بر خود حرام کرده و دور از خانواده، مشقت جمع آوری این ظروف را به جان بخرند. در حالی که شمای نوعی در بستر خود در حال استراحت هستید. نکتة بعد اینکه جمع آوری این ظروف برای شهرداری بار مالی به همراه دارد. از آنجاکه بخش اعظمی از درآمد شهرداری از عوارض شهروندان همین شهر تأمین می شود و این یعنی اینکه هزینة جمع آوری این ظروف دقیقاً از جیب مبارک من و شما پرداخت می شود و از آنجاکه به طور حتم افراد کثیری از جامعه مخالف این نوع پذیرایی همراه با آلودگی شهر می باشند، میزبان و توزیع کننده محترم شربت و آش ناخواسته، شرعاً خود را مدیون این تعداد از شهروندان ناراضی هم می نماید. چرا که اکثر شهروندان توقع دارند تا عوارض پرداختی صرف عمران و آبادانی شهر شود تا اینکه صرف اموری چون جمع آوری ظروف یکبار مصرف شربت و آش شود.

نکته بعد و جالبی که باید خدمت بانیان خیّر عارض شوم این است که طبق شواهد در شهر یزد، رسم و آیینی وجود دارد که افراد برای شستن ظروف نذری به قولی سر و دست می شکنند. طبق این رسم پسندیده، افراد برای جمع آوری و شستن ظروف هم، نذر می کنند، تا هم کمک احوالی برای بانی باشند و هم شهری تمیز داشته باشند. حال اگر جمع آوری ظروف یکبار مصرف برای بانیان خیّر اینقدر سخت است که نمی خواهند زحمت جمع آوری آن را به خود بدهند و یا به اصطلاح، عارشان می شود که آنها را جمع کند، چه لزوم و اصراری برای دادن شربت و آش و غذا و کثیف کردن خیابان ها و در نهایت مدیون کردن خود به مردم شهر است؟! مگر می شود نذر آنها فقط جنبة آلودگی شهر را داشته باشد؟! مگر نه اینکه پیامبر اسلام(ص) نظافت و پاکیزگی را نشانه ایمان می داند! ذکر این نکته ضروری است که اطلاع رسانی و فرهنگ سازی مسئولین شهر و معتمدین محلی خصوصاً در حسینیه ها و مساجد نیز در کاهش این نوع آلودگی ها، نقش بسزایی خواهند داشت.

در پایان امیدوارم در آستانة ماه مبارک رمضان و به طبع آن در مراسم های افطاری و سحر که پذیرایی ها با ظروف یکبار مصرف انجام می شود دیگر شاهد اینگونه آلودگی معابر سطح شهر نباشیم، حتی اگر میزبان کوتاهی یا سهل انگاری کرد ما میهمانی خوب و تمیز باشیم.

[ شنبه بیست و یکم تیر 1393 ] [ 12:5 ] [ مدیر سایت ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

جمعیت کویر سبز تشکل مردمی است.

..... در شهرستان کاشان ....
لینک های مفید
امکانات وب